Boze tongen beweren dat deze reiservaring bezijden de waarheid zou zijn. Echter, ik als deelnemer weet wel beter.

April 1962 keerden we met ons jacht terug van een cruise naar de Middellandse zee alwaar we ons prima hadden vermaakt.

De Ned. regering bood ons ter compensatie een cruise aan, naar het verre oosten. Zonder partner maar met behoud van salaris en een riante toelage om het voor ons aantrekkelijk te maken in het dure buitenland.

De kapitein kreeg de handen op elkaar toen hij e.e.a. bekendmaakte en vroeg of we dit wel allemaal wilde meemaken.
Unaniem "ja, natuurlijk!!!"

Omdat het een tropische verassing was, werd nog veel geheim gehouden. Hoewel Curaçao, Tahiti, Fiji Eilanden en Ned. Nieuw-Guinea vast stonden.

Intussen mochten we wel een leuke tropengarderobe uitzoeken.
Zoals ‘n goed Nederlandse vakantieganger betaamd, namen we ook zoveel mogelijk eten, drinken en andere spullen mee.

Bezuiden de Kreeftskeerkringen werd onze cruise pas echt leuk, in warmere streken konden we genieten van zon en zee. En af en toe werd er, door het gehele schip, een frisse duik genomen.

Onze eerste haven Willemstad op Curaçao was prima gepland. We moesten toch nodig even benen strekken, de tropische sfeer opsnuiven en natuurlijk acclimatiseren.

Na enkele dagen vertrokken we naar de volgende bezienswaardigheid het Panamakanaal (voor ondergetekende niets nieuws, in 1957 met hetzelfde jacht al gedaan). Het moest niet saai worden.

Tahiti werd ook al niet aangedaan omdat daar teveel mooie meisjes bijna bloot rondliepen. Het zou de gemoedsrust van de opvarenden niet ten goede komen.

Toch zou het nog spannend worden.

Suva op de Fiji Eilanden was een welkome afwisseling, na een kalme oversteek van de Stille Oceaan, een te gekke bestemming. Intussen hadden we genoten van zee en zon, deden spelletjes zoals Neptunesje op de evenaar en af en toe dolfijntje.

Zoals overal ter wereld waren bij aankomst in Suva ook Nederlanders om ons uit te nodigen voor een bezoek bij hun thuis. Heineken’s moest dan wel mee, dus gezellig.

Biertje rechts, hapje links. Aan je voeten een ukelele spelende jonge dame, het was helemaal te gek. Ons bezoek kon niet meer stuk.

We logeerden in het centrum, in een van de mooiste hotels.

Jammer voor een paar hobbyisten, ze wisten niet wat ze misten. Zij bleven liever aan boord om van die relatiegeschenken te maken, in de vorm van plofsigaren .

Die zouden dan worden aangeboden aan Indonesische jachten als die ons toevallig wilden bezoeken .

Na vertrek uit Suva waren er soms verrassingen in de vorm van een kort bezoekje aan een tropisch eilandje. Inboorlingen brachten met kleine prauwtjes vruchten etc . aan boord zodat we de nodige mitavientjes binnen kregen.

Later toen we op Ned. Nw. Guinea, Hollandia aandeden, hadden we geluk, meteen werden we uitgenodigd voor een leuke excursie .

Tijdens excursies mochten we gratis de hele dag van de sauna genieten en maakten we ruim gebruik van onze nieuwe waterbedden. Dat laatste zelfs 2 keer per etmaal. Diegene die dan wakker waren moesten wel muisstil zijn, dit om de slapenden niet te storen.

Zij mochten zich intussen wel vermaken in de technische ruimtes en het stuurhuis.

In het kader van de "Surprise reis" vond onze reisleiding het spannend om ons niet te vertellen, waar we de wekenlange excursies ons heen voerden.
Door 2 stoere stewards werden de ingangen van het reisbureau afgeschermd.

De zeekaarten etc. kwamen dan ter tafel en onze excursie uitgebreid besproken door de gidsen.
Het werd dus echt een puzzeltocht voor de excursiedeelnemers. Onze reisleiding had echter verzuimd de z.g.n. Zeemansgidsen etc. uit het stuurhuis te verwijderen.

Aangezien het kattebelletje waarop onze zonsondergangpositie stond, in de vuilnisbak van het stuurhuis werd gedeponeerd, was het voor de simpele puzzelaar met oog voor details, gemakkelijk om in het kaartje achter in de zeemansgids onze plaats te bepalen.

Boeroe , Ceram en meer van die prachtige eilanden in de Gordel van Smaragd die we bezochten.
Aan land gaan of zelfs maar een blik werpen was niet toegestaan . Laat staan foto's maken. Dat was wel jammer.

Na een van deze fantastische excursies kwamen bij het eiland Biak ten anker. Aan de steiger lag een Ned. passagierschip "De Keerkring".

Toen we ’s avonds met een sloep dit schip bezochten, vonden we aan dek pakketten met overheerlijke delicatessen. Denk je "Verrassing, leuk, neem wat mee om cadeau te doen aan het hoofd culinaire dienst, dat zal de heer Schraalhans zeker op prijs stellen."
Vonden die toeristen van de Keerkring het niet goed.
Ze beschouwden deze weldoeners zelfs als dieven.

Nota bene, daags erna kwamen ze bij ons aan boord om de eerlijke vinders aan te wijzen. Dat lukte dus niet, op de nu onbesnorde, eerlijke gezichten stond niets af te lezen.

Manokwari was ook zo ‘n tropisch paradijsje waar we enige tijd verbleven in luxe drijvende hotels . Er waren wat leuke diertjes met kraaloogjes aan boord. Ze waren vooral ’s nachts actief om over ons te waken. Ook pasten ze op het brood dat in een soort grote wasmand werd bewaard en in de lounge stond.

Overdag werden we met een plezierbootje opgehaald om naar de de witte stranden van Pasir Puti te gaan en heerlijk te zwemmen en te zonnen .

O,ja we kregen ook een leuk snel motorbootje ter beschikking. Maar een of andere kunstenaar maakte van de schroef een mooie tulp dus het waterskien kon jammer genoeg niet doorgaan.

Ja, U begrijpt het al, er kwam een einde aan dit luxe leventje, het moest er eens van komen.

De riante premie die de Ned. Overheid ons toekende moest in Nederland worden besteed.

Na al dat plezier, werd met de grootst mogelijke tegenzin de thuisreis aanvaard.

Gelukkig leefde de reisleiding erg met ons mee en zocht nog een paar fantastische bestemmingen uit.

Palmenstranden van Honolulu en de toeristische gezellige badplaats Manzanillo in Mexico (ook hier logeerden we in een 5* hotel), zorgden ervoor dat de sfeer onder de opvarenden, van ons luxe jacht prima bleef.

Het exclusieve Curaçao deden we weer aan om af te kicken.

Hierna staken we met gemengde gevoelens de Atlantische Oceaan over om thuis in Nederland te vertellen, hoe moeilijk we het hadden.

Chrit Souren